Ngayon ang huling gabi ng pagluha ng aking puso
Gusto ko lang isatinig ang mga hinanakit nito.
Talaga bang ganoon? Parang dinadaya ako ng mundo.
Mahal ko siya pero may mahal naman siyang iba.
Gusto ko siyang makasama pero iba ang kapiling niya
Madaya nga ba ang mundo o hangal lang ang puso ko?
Dati ay ganito ang pananaw ko sa pag-ibig:
Kahit nasasaktan at balewala, dapat magtiis;
Kahit ipinagtatabuyan na, ayos lang
Ang mahalaga kasi, ako’y nagmamahal.
Sabi naman ng iba dapat ganito ang pag-ibig:
Ito raw ay nagbibigay, hindi sakim at nananakit,
Ito raw ay nagpapasaya, hindi nagpapaiyak.
Dapay daw bukas ang puso at makatarungan sa lahat.
Ahhh… tunay ngang kaysarap ang umibig!
Ngunit pag nabigo, kaysakit sa dibdib.
Madali ang umibig pero matagal ang paglimot
Ang sandaling ligaya ay napapalitan ng lungkot.
Sabi nga ng lola ko, nagsismula raw ang buhay natin
Kapag nahanap na natin ang taong ating mamahalin
Tinanong niya ako, “Nagsimula na ba ang buhay mo?”
Sagot ko, “Tapos na po dahil iniwan na niya ako…”
Ngayon ang huling gabi ng pagluha ng aking puso.
Maluwag ko nang tinatanggap ang aking pagkabigo.
